[vc_row][vc_column][stm_image_gallery images=”683″][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text]Ik begeleid een kind met de scheiding van zijn/haar ouders. Het kind is tien jaar oud en ik heb toestemming een stukje te schrijven. Het gaat redelijk goed met het gezin. Vader en moeder hebben één en ander duidelijk, waardoor het kind niet meer zo hard hoeft te werken. Het hoeft niet meer te denken over hoe alles zal gaan, of het nog wat kan doen om de ouders bij elkaar te brengen, er is rust. Ik moet gewoon flink zijn, zegt het kind tegen me.
En dan vertelt het kind dat het vooral lastig is als anderen mensen vragen hoe het gaat. Dat er in hun manier van vragen en aan de klank van hun stem te horen is dat het allemaal best wel erg is. Het wordt er dus eigenlijk onbedoeld ingewreven. Het moet gewoon wel erg zijn als je ouders gaan scheiden, dus vragen ze zo, dus praten ze zo…
Mooi inzicht van een kind. Ik heb dank je wel gezegd en me voorgenomen hier zelf ook weer eens op te letten. Dat kinderen zelf de kleur van hun beleving mogen vertellen, dat we het niet moeten invullen, ook als het allemaal zo voorspelbaar lijkt….
[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]